Hayatta ayıp olur deyip, kendimizi engellediğimiz anlar bizi nasıl kendimizden uzaklaştırıyor?

Hangi duygular ve onları takip eden inançlarla durduruyoruz kendimizi?

Tam içimizden neşe fışkıracakken bizi durduran, zihnin kodları mı onlar?

Öğrendiklerimiz, bize empoze edilenler. Ayıp olurlar, şimdi olmazlar..

Böyle anlarda, bize “yürü, devem et” diyecek, eli kalbimizin arkasında duran, yürekli dostlar lazım hepimize.

En çokta, kendi şefkatli elimizin, kalbimizin arkasında olmasına ihtiyacımız var.

Usanmadan, utanmadan, sıkılmadan sevmeye ve adım atmaya ihtiyacımız var.

Başlamak için neden mükemmel olmayı bekleyelim ki?

O zaman başlayalım.

Kendimize bir adım daha atalım.

Hiç yapmadığımız bir iyilik yapalım kendimize ve içimizden gelen şeyi farkedelim.